لبخند بهار

شعر های من

اسب سرکش،موج طوفان
ساعت ۱۱:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۳/٧   کلمات کلیدی: اسب ،دریا ،طوفان ،اسب قهوه ای

اسب سرکش - موج طوفان --- نقاشی زیبا اسب زیبا قهو ای که در حال دویدن در کنار ساحل و موجهای طوفانی ساحل است


 
زندگی
ساعت ٦:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٦/٢٦   کلمات کلیدی: زندگی ،راز خوشبختی

این یه شعره که بیشتر واسه دل خودم گفتمش.شاید اشکالای وزنی داشته باشه ولی چند وقته سبکم عوض شده.از نظر من سبک شعر چیزیه که در اثر تحولات روحی یا اتفاقات مهم تغییر می کنه و میشه مثل آخرین کتاب شعر فروغ فرخزاد اسمش رو تولد دوباره گذاشت.من اینجور شعر گفتنو دوست دارم.به نظر من آدم اگه نتونه توی شعرش حرفشو بزنه شعرش هیچ دردی ازش دوا نمی کنه.واسه همین اینروزا توی شعرام فقط حرفامو میگم و کم تر از آرایه های ادبی و کلمات شاعرانه استفاده می کنم.خوشحال میشم انتقاداتتونو درباره ی این سبک شعری بهم بگید

 

زندگی یعنی بهونه واسه ی خندیدن تو

زندگی یعنی یه فرصت واسه ی تابیدن تو

زندگی یعنی همین دم, زندگی یعنی هین جا

زندگی یعنی خود تو , زندگی یعنی یه رویا

تو می تونی ساده باشی مثل یه برگ شقایق

یا می تونی جاری باشی مثل رودخونه یا قایق

می تونی پرنده باشی,زندگی یعنی پریدن

زندگی یعنی گذشتن,زندگی یعنی رسیدن

زندگی یعنی یه عینک واسه ی دوباره دیدن

زندگی یعنی با لبخند کل دنیا رو خریدن

زندگی یعنی بشینی روی ایوون پشت به دیوار

زندگی یعنی بگی که من برنده می شم اینبار

زندگی یعنی بدونی هیچ کجایی نیستی تنها

زندگی یعنی خدارو حس کنی همیشه هرجا

زندگی یعنی ستاره,ساده اما آسمونی

زندگی یعنی بتابی تا تو آسمون بمونی

زندگی یعنی مهم نیست تو چه چیزایی نداری

خوبه گاهی توی گلدون یه گل تازه بکاری

زندگی یعنی یه پرواز با شروعی آسمونی

یعنی خوشبختی همینجاست اگه قدرش رو بدونی

 


 
شعری که قرار بود آخرین شعرم باشه ولی نشد
ساعت ٧:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٢   کلمات کلیدی: آخرین شعر ،شعر من

در انتظارم روز و شب شعری نمی آید ولی

از این بیابان خسته ام باران نمی بارد ولی

از جنس خورشید فلق روزی سرایی داشتم

این آخرین نور شفق دیری نمی پاید ولی

در این سیاهی های شب در این سکوت بی کسی

گاهی ستاره می دمد با من نمی ماند ولی

روزی من و قلب ورق با هم سخن ها داشتیم

امروز زخمی در دلم,دفتر نمی داند ولی

آی ای غزل گویان غم این آخرین شعر من است

چون شعر هم می آید و غم را نمی کاهد ولی

 


 
 
ساعت ٩:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۳/۱۳   کلمات کلیدی: خدا ،نیایش ،شعر عارفانه ،شعر درباره ی خدا

 

ای در شب تاریک برارنده ی ماه

تابنده ی خورشید به هنگام پگاه

گرسایه ی مهر خود ز من برداری

طوفان زده در دامم و در غصه و آه

تو مقصد و مقصودی و ایمان و هدف

من خسته و تنهایم و گم کرده ی راه

گنجشک پریشان شده در طوفانم

گر باز نگردد در مهرت به پناه

محکم تر از این بگیر دستانم را

تا این دلم از چاله نیفتاده به چاه

 


 
 
ساعت ۱:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱۱/٤   کلمات کلیدی: عشق ،گل ،شعر عاشقانه ،شعر دوری

دلم می خواست این راه از رسیدن ها نمی ترسید

و آیینه سراغ روی تو از من نمی پرسید

و آن سیاره ی آبی و رویایی به جای تو

نمی دانم چرا گرد سر خورشید می چرخید

 ...


 
 
ساعت ٥:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۱٦   کلمات کلیدی:

می رسد از آسمان باران چه سود

                                 تشنگی ها را بگو پایان چه سود

گر  تمام  کربلا   دریا  شود

                              رفته مولا تشنه تا میدان چه سود


 
 
ساعت ۳:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/۱٧   کلمات کلیدی: باران ،شعر باران

آسمان بس ابریست

         و دلم غمگین تر

                از تمام ایام

                       بغض من سنگین تر

من به زیر باران

  و دلم سایه ای از لرزش غم بر رخ آب

و چه زیباست در آب

                       لرزش دایره وار

بازی زیباییست

  بازی خاک و هوا

        من نماینده ی خاک

   و رقیبم دل ابر

داور ما خورشید,زیر لب می گوید

"تاج افسانه ای ام لایق احساس کسیست

که فزون است غمش

                بیشتر می گرید"

آسمان می گرید

            وچه زیباست نسیم آهش

در دلم طوفانیست,موج ها می غرند

      اشک هایم جاریست

در دل من دریا,

             صخره را می کوبد

                     اشک هایم شور است

در دل ابر ولی

           خنده ای محزون است

                    اشک هایش شیرین

             چشم او مغموم است

رو به او می گویم:

راز شیرینی غم های تو چیست؟

   آسمان می گوید

            راز شیرینی ابر

پاکی قلب کسنیست که در قله ی درد

                       لحظه ای می خندند

اشک او اشک کسانیست که والا تر از آنست

که افتد بر خاک

"از طنین حرفش

         اشک بر خود لرزید

             محو شد پشت سرا پرده ی پلک

اشک می فهمد و من ...

       لحظه ای می خندم.

ابر آن بالاها

      بیشتر می گرید

              قطره ای از باران

                    حال,احساس من است"

"می گذارد خورشید

        تاج زیبای زمان بر سر ابر

 وه چه زیباست در این

          صبحدم رایحه ی قوس و قزح"

به زلالی هوا

         و به خودداری خاک

                   و به احوال زمین

قسمی می دهمت ابر خزان

            تا غباری باقیست

                        بر دل شهر ببار

 

 


 
شهر شب
ساعت ٩:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٧/۱٢   کلمات کلیدی: شب ،شهر شب ،ماه ،چراغم

شبی سرد بود ومن روی شیروانی های سرد پشت بام خانه مان نشسته بودم و شعر می گفتم.من در میهمانی واژه ها بودم و پشه ها انگار مهمانی ای بهتر برگزار کرده بودند.این شعر به دلیل یخ زدگی مغز چیز شاهکاری از آب در نیامد و یک جورایی شکلی مصنوعی هم به خود گرفت چون این شعر من از آن دسته از شعر هایی است که خودش نمی آید و شاعر خودش را می کشد تا یک بیت از آن را بسراید.اما خوب در این دوران مدرسه و مشغله ی فکری و کار های پیش پا افتاده ای که آدمی را از پا می اندازند همین شعر دست و پا شکسته را هم که گفتم هنر کردم.

شب است و قلب شهر آرام خفته

                            خیال خواب خود با باد گفته

شب است و ماه تا افلاک رفته

                         ودستی کوچه را از خاک رفته(با حرکت ضمه)

شب است و غم چراغم را شکسته

                        چرا غم بال من یکباره بسته؟

اگر آتش ز شمع جان گسسته

                        چه عهدی با دل پروانه بسته

شب است و نور چشمانم ربوده

                        و شعر هستی ام از نو سروده

شب است و روشنی افسانه بوده

                        و سرما سر به زانویم غنوده


 
بوی مدرسه
ساعت ٢:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٧/٥   کلمات کلیدی:

سلام مدتی است که مدارس شروع شده و من فرصت نکردم به اینترنت بیایم یا حتی شعر بگویم.الان می خواهم یه جور هایی از همه ی کسانی که در طول این مدت از وبلاگم بازدید کردن مخصوصا کسانی که با راهنمایی هاشون به من خیلی کمک کردن تشکر کنم.و ازشون حلالیت هم بگیرم چون معلوم نیست دفعه ی بعدیکه آپ می کنم کیه.اگر یه زمانی پست جدید فرستادم حتما خبرتون می کنم شاخه گلی  سرخ تقدیم همه ی شما دوستان


 
شعری ندارم
ساعت ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۳٠   کلمات کلیدی:

امشب که شعر خواهد از عمق جان برآید

              گویم نیا که شاعر حال خوشی ندارد

گوید ز شهر خوبان افسانه ای بیارم

             گویم که درد اندوه افسانه ای ندارد

گوید منم که چون می درد از تنت ربایم

             گویم که بی رخ یار سودی به ما ندارد

گوید طبیب جانم بهر دوا بیایم

             گویم برو که مرهم این زخم ما ندارد

گریید و از برم رفت آن شعر پر طراوت

            گویم که حال سودا یک شعر هم ندارد

  راستی تخلص من بعد از این سوداست.


 
← صفحه بعد